Ik ben toch niet gek zeker

In mijn werk als psychosociaal therapeut krijg ik wel eens cliënten die aan niemand vertellen dat ze naar mij toe gaan. Uit schaamte? Ik heb wel eens het idee dat er nog steeds een soort van taboe Ik ben toch niet gekligt op het “hebben van een therapeut”. Het wordt tijd om dit te doorbreken. Ik zie therapie juist als een verrijking van je persoonlijke ontwikkeling en ga zelf ook regelmatig in gesprek met een van mijn collega’s. Ik kan mezelf immers niet ‘therapiën, ik kan mezelf geen spiegel voorhouden want ik kijk er namelijk al in.

Ik ben toch niet gek zeker

Er zijn in mijn optiek nog steeds een hoop mensen die vinden dat een therapeut voor gekke mensen is bedoeld of dat er op zijn minst wel iets goed mis met je moet zijn voordat je hiernaar toe gaat. Dat vind ik klinkklare onzin. Therapeutische gesprekken zijn juist geschikt om jezelf beter te leren kennen. Om handvatten aangereikt te krijgen die je zelf nog niet hebt bedacht. Om met iemand te kunnen sparren die neutraal kan kijken naar jou probleem. Je hoeft dus echt niet in een zware depressie te zitten. Natuurlijk werk ik ook met depressieve mensen en met getraumatiseerde mensen. De meeste cliënten hebben echter helemaal geen ernstige psychische klachten. Ze hebben gewoon behoefte aan een luisterend oor. Aan iemand die (h)erkenning geeft en die helpt om zélf de oplossingen en antwoorden te vinden.

Een van de vooronderstellingen van NLP is dat een mens alle hulpbronnen in zich heeft die nodig zijn om veranderingen in gang te zetten. Daar sluit ik me volledig bij aan. Mijn werk bestaat dan ook grotendeels uit het opsporen, verkennen en versterken van de interne hulpbronnen van mijn cliënten.

Comments are closed.