Mijn werk als therapeut

Door Karin Elshout -van GaalKarin Elshout sept 2015

Ik bedacht me zojuist dat ik al weer ruim 12 jaar aan het werk ben als psychosociaal therapeut, waarvan het laatste half jaar met name als systemisch therapeut. Wat heb ik al een hoop gezichten voorbij zien komen, veel mooie en ook trieste verhalen gehoord, veel mensen zien huilen en zeker ook zien lachen. Als ik aan dit alles terug denk kan het me alsnog ontroeren…Grote levensvragen: zingeving komt vaak aan bod. Kleine hulpvragen: even iemand ‘weer op weg’ helpen. Stelletjes die vastgelopen waren: relatietherapie blijft boeiend. Angsten, burn-out en depressies: vaak de wat langere hulpverleningstrajecten. Persoonlijkheidsproblematiek: afbakenen was en blijft belangrijk, wat ligt binnen de grenzen van mij en mijn soort hulpverlening en wat niet. Terugkerende thema’s en valkuilen: systemische therapie; (familie)opstellingen is echt prachtig werk en is een onmisbare aanvulling voor mijzelf en voor mijn cliënten. Langzamerhand leer ik steeds mee over het systemisch gedachtegoed en kan ik het ook gaan inzetten bij grotere thema’s als trauma en rouwverwerking.

Mijn werk als therapeut

Wanneer iemand voor de eerste keer bij mij komt praten begin ik uiteraard met ‘de sfeer’, met de werkrelatie tussen mij en de cliënt. Ik heet de ander welkom inclusief zijn/haar systeem en ik ‘besteed aandacht’ aan mijn eigen systeem. Dan vertel ik wie ben en hoe ik tegen therapie aankijk: “we gaan samen sparren en kijken naar jouw hulpvraag. Ik zie therapie als een gelijkwaardig proces. We leren van elkaar. Natuurlijk hou ik jou een spiegel voor en geef ik handvatten maar daar leer ik dan zelf ook weer van”.
We drinken samen een bakje koffie of thee en langzamerhand nodig ik de cliënt uit om te vertellen wat maakte dat hij/zij de telefoon heeft gepakt om mij te bellen voor een afspraak. Al gaande weg probeer ik een beeld te vormen van de kern van het probleem; van de eigenlijke hulpvraag. Vaak wordt er de eerste keer al meteen ‘gewerkt’ en gaan koffiemensen met een verduidelijking en stof tot nadenken naar huis. Uiteraard niet voordat ik in grote lijnen heb verteld hoe ik het behandelplan voor me zie..

De keren daarop gaan we verder het probleem uitdiepen. Vaak komen er nog meer dingen voorbij, die pikken we dan meteen even mee. Ik stap altijd blanco in een sessie (natuurlijk lees ik de rapportage van het voorgaande gesprek van te voren even door) en ik zie wel wat er ter tafel komt. In de loop van de jaren maak ik me niet meer druk om wat ik allemaal ‘moet’ behandelen, we komen daar toch wel aan toe. Ik heb inmiddels goed geleerd de centrale hulpvraag te koppelen aan hetgeen de cliënt inbrengt. Mijn intuïtie (of is dat ervaring en mensenkennis?) speelt een grote rol in de gesprekken met mijn cliënten, daar vertrouw ik blind op.

Ik werk omdat ik het leuk vind. Niet te veel, vooral niet te veel. Dat laat mijn gezondheid niet toe. Gelukkig fluit mijn lichaam (middels reuma) me keurig terug wanneer ik te veel bezig ben. Wanneer ik te veel bij de ander ben of te veel in mijn hoofd zit. Dat blijft een leerproces voor mij. Balanceren tussen draagkracht en draaglast is ook nog steeds een issue. Ach ja, het is wat het is….. Momenteel zit in de fase van HIER zijn. In mijn lijf en vooral niet te veel in mijn hoofd. Een fase van aanwezig Zijn. Ik noem het fase en bedoel eigenlijk mijn vernieuwde ik. Karin 2.0 of zoiets………..

 

Comments are closed.