Reisverslag Kaber New Code training in Venetie zomer 2014

Angelique de Graaff, onze NLP trainer heeft ook dit jaar de NLP New Code training in Venetië verzorgd. Zij heeft hier een leuk reisverslag van geschreven zodat je een impressie krijgt hoe zij het als trainer het ervaren heeft. Ik moet eerlijk zeggen dat zij een enorme Venetië-fan is, dus geheel onbevooroordeeld is het niet maar dat mag de pret niet drukken.

Reisverslag Kaber New Code training in Venetie zomer 2014

Door Angelique de Graaff

I

Donderdags, drie dagen voordat de training begint, arriveer ik op luchthaven Marco Polo. Een klein uur later kom ik ‘thuis’ in het prachtige romantische Venetie. Heerlijk. Het is 30 graden en, ja net als in Nederland, benauwd. Het ‘meest serene’ eilandenrijk ligt in de lagune en de warmte is derhalve vochtig. Maakt me niks uit. Ik hanteer de belachelijk grote koffer (het liefst neem ik mijn kledingkast mee) met vrolijk gemak en zwier-dans de vaporetto (waterbus) op. Nummer 2 richting San Marco Plein. Op naar Redentore.

De grote grijns kan ik niet verbloemen. Ik zie hem terug in de mensen om me heen. Ze grinniken en knikken. In het tot hotel verbouwde klooster van Redentore staat Mauro, de onvolprezen manager, me mredentore 2013et open armen op te wachten: ‘Bienvenuto, Angelique! Come stai?’ Hij geeft me drie kussen – Hollandse gewoonte, weet hij inmiddels – en daarna neemt hij de aankomst van de andere studenten de komende dagen met me door.

Zeker drie kwartier lang is hij daarna behulpzaam om mijn in het vliegtuig gekochte world simcard in mijn iphone te prutsen. De simcard heeft niet een perforatie voor het nano-formaat van de iphone, dus stanley-snijden en nagelvijlen dat het een lieve lust is. En zowaar: mijn iphone pakt de simcard daarna en mijn prepaid mb’s en telefoontoegang zijn operationeel.

De kamer is simpel en klein. Schoon. Eigen douche (weliswaar met een normaliter gehaat douchegordijn, maar toch) en toilet/bidet/fonteintje. Bureau en stoel om aan te werken.

Raamluiken hebben meeste hitte tegengehouden. Hor is zonder gaten en sluit prima. Fijn. Douchen, uitrusten en dan met de waterbus naar San Marco. Slenteren, steegjes in en uit. Capuccino, spremuta (verse jus d’orange) en dan terug naar het hotel. Morgen de eerste van de studenten ophalen.

II

‘s Morgens poolshoogte nemen op Tronchetto. Daar komt zondag de bus aan met Bernard, Luuk, Tim en 5 van de studenten. Het blijkt dat precies deze zondag er geen ferry naar Lido vaart. Het Redentore-feest blijkt de boosdoener. Ik bel Luuk om dat door te geven. De bus moet uiteindelijk in Lido komen, waar Bernard zijn onderkomen heeft. We besluiten dat Bernard dat dan maandags gaat doen en dat we de bus een dag laten staan op de parkeerplaats van Tronchetto. Ik koop ter plekke waterbuskaarten voor alle studenten en de crew.

 ‘s middags kom ik net te laat op Ple Roma aan om te voorkomen dat een van de studenten zelf een waterbuspas koopt. Ze was vorig jaar al eens – op mijn aanwijzing – in Venetië, Redentore en ze herinnerde zich goed hoe en waar ze de pas moest halen. Hm, zondag maar kijken of ik die ene pas teveel kan retourneren…

Deze studente ken ik als mijn collega bij een ander opleidingsinstituut. Samen naar het hotel. Inchecken. Uitrusten en dan een gezamenlijk etentje aan het water, vlakbij het hotel. Ik neem haar dan mee naar de overkant. Al Remer, de taverna waar altijd live music is. Heerlijk 2-mansband speelt classic pop. Genieten en doodmoe (en de studente totaal verreist) terug naar het hotel. Slapen!

III

Vandaag, zaterdag, arriveren er nog eens 3 studenten. Een echtpaar in de middag en een dame vanavond laat. Ben benieuwd. Vanavond is het feest van Redentore. Hoe zal het openbaar vervoer zijn? Ik zal straks even checken….

Het echtpaar ken ik goed. De vrouw is klaar met de NLP-opleidingen NLP-practitioner en -masterpractitioner en haar man, later begonnen, is er nog mee bezig. Een heerlijk stel: enthousiast en geïnteresseerd.

Mijn eigen globale insteek, de slecht-werkende simcard, de hitte en wat al niet…in elk geval sta ik anderhalf uur op Ple Roma te wachten, alvorens ik hen oppik van een terrasje in de schaduw, waar ze …. jawel, ook al enige tijd hebben zitten wachten. Snel de waterbus is, afleveren in het hotel en een afspraak maken voor vanavond: met hen, de studente van gisteren en ik gaan we opnieuw naar mijn geliefde taverna, Al Remer, vlakbij de Rialto Brug. Mijn absolute favoriet van locale zangers en zangeressen, Teti, zingt er. Probleempje alleen: vanavond komt de laatste ‘losse’ gast binnengevlogen, dus om tien uur zal ik het feest moeten verlaten. Feest, want het is vandaag de grootst feestdag van het jaar in Venetië: het Redentore feest. Massa’s mensen komen dan naar de stad. Op het water is er van alles te zien en vanavond vuurwerk.

En zo gaat het dus: mijn voorgerechtje heb ik net verorberd als ik het geweldige feest op de buitenplaats aan Canal Grande moet verlaten. De boot, waarin ik (en met mij mijn gasten) was uitgenodigd om op het water het vuurwerk te bewonderen, laat ik met lede ogen voor wat het was. De laatste gast moet ik door de immense drukte naar Redentore zien te loodsen.

Het lukt allemaal vrij aardig. Ik krijg de studente met tamelijk gemak langs de mensen die opgehoopt langs alle kades het vuurwerk staan te bewonderen. Dat is rond elf uur losgebarsten. Niet normaal: knallend siervuurwerk, draaiende ballen, slieren, fonteinen. Ongehoord! Nou, ja: buitengewoon goed gehoord. De Venetianen hebben de goede gewoonte een doorgang vrij te houden, zelfs in deze drukte. Met wat kunst en vliegwerk trekken we voort door de stad. Als we er zijn, slaak ik een zucht van verlichting. Nu alleen de bus nog opvangen, morgenochtend. Op Tronchetto, zoals gezegd. Ik val als een blok in slaap.

IV

De bus is in aantocht. Op het laatste stuk nogal wat oponthoud: een tolweg (nog nooit van gehoord, dat die er is) en een file. Ik ben blij als de bus met negen man behouden aankomt. Bernard, eigenaar van Kaber, zijn zoon Tim, de kok en Luuk, de projectleider hebben nog eens zes studenten meegenomen uit Breda. Op twee na zijn dat voor mij bekenden. NLP-studenten van ons.

De bus wordt noodgedwongen geparkeerd in de dure garage. Juist dit weekend vaart er geen veerboot. Voor de allereerste keer heeft men voor de Redentore een grote pontonbrug gebouwd die het hele kanaal van Giudecca overspant. Dus daar kan ternauwernood het gewone openbaar vervoer onderdoor (de vaporetto’s), maar geen ferry.

Wel interessant die brug. Hij zal later vandaag open zijn voor het publiek. Voor de allereerste keer zal ik kunnen lopen van het eiland van het hotel, Giudecca, naar de overkant: Zattere. Gaaf!

De bagage wordt uitgeladen en de vaporetto opgedragen. Een half uur later zijn we in het hotel. De eerste informele crew-bespreking vindt plaats. We hebben er allemaal zin in!

Nog één student op te halen op Piazzale Roma. Het is de vriendin van een van de andere studenten en deze meldt zich ook ter plekke. Bernard is ook mee. Hongerig en moe, maar toe aan een eerste rondje Venetië. Nog even en we zijn met alle 16 mensen veilig in Venetië. Nog een nachtje slapen en we kunnen beginnen.

Vvenetie

De eerste trainingsdag vangt aan. Het ontbijt is nog wat moeizaam van start gekomen. De openingstijd van de supermarkt om de hoek en de late levering aldaar van brood, noopt ons de aanvangsttijd voor de rest van de week een half uur te verzetten.

De training begin ik met een behoorlijk stuk herhaling van de basis NLP. Voor een aantal mensen herhaling. Voor mij persoonlijk is het altijd een ‘opfrissing’. Ook toen ik zelf de New Code training bij John Grinder en Carmen Bostic St. Clair ging doen, bestond het begin uit herhaling. VAKOG, rapport, kalibreren en wat al niet. Ik ben dan altijd op zoek naar kleine dingetjes die ik ‘gemist’ heb in vorige trainingen. Of naar nieuwere voorbeelden. Andere verklaringen. Ik verveel me er eigenlijk niet bij. Het valt mij op dat de reactie heel divers is. Eigenlijk hebben ‘mijn eigen’ studenten, die deze stof het aller-verst in hun geheugen hebben, er het minst moeite mee, met die herhaling. Ze slurpen alles opnieuw met veel energie op. De 2 studenten met weinig of geen voorkennis wil ik graag naar een niveau hebben, waarop ze naadloos mee kunnen, straks als New Code gaat beginnen. Ze doen hun best.

Het rooster geeft bij een enkeling aanleiding tot vragen en verzoeken tot verandering. Hmm, zo flexibel als ik ook ben: hier kan ik niet aan beginnen. De dagen liggen vast, Een dag middenin de week vrij. Een middag onder supervisie oefenen. Een middag vrij met een avond eraan vast waarin de training op het strand plaats heeft. Gevarieerd en weldoordacht. En voor de volgende keer neem ik graag alle tips en tricks die ik hieromtrent verzamelde, mee.

VI

Men is steeds nieuwsgieriger naar New Code. Mooi. De klassieke Code heeft nog even voorrang, maar dan langzamerhand wordt het tijd voor het eerste spel. De eerste New Code game, die een know-nothing-state teweeg brengt. Leuk, de deelnemers zijn supergemotiveerd bezig.

Ik laat weten dat morgen, na de vrije dag, ik in elk geval ga luitsteren naar Teti in weer een ander etablissement. Wie mee wil: laat maar weten, dan boek ik een tafel voor ons.

VII

Vrije dag. In de ochtend neem ik een subgroep op sleeptouw naar Zattere, Campo Margerita en laat hen de lekkerst koffie, van Majer, drinken. Daarna zeil ik rechtreeks terug naar het hotel en ga vier uur lang knock-out.

‘s Avonds weer zo fit als een hoentje. Op naar Teti. Geweldig: Tim mag laten horen dat hij kan zingen. En hoé! Hij zingt de sterren van de hemel en de tranen uit onze ogen. Fantastisch! Een groepje blijft na elven nog wat nahangen en ik ga met een kleiner groepje vast op weg naar het hotel: slapen.

VIII

New Code is nu echt alles wat de klok slaat. De studenten krijgen demo’s te zien en gaan daarna zelf aan de slag. ‘s Middags gaan ze met alle spellen en interventies die ik hen heb meegegeven aan de slag. Oefenen, oefenen, oefenen. Of eigenlijk, precies zoals ik het graag heb: spelen, spelen, spelen. Er gebeuren aan de lopende band bijzondere dingen: inzichten, emotionele doorbraken, onverwachte emoties. Pijnpunten die geraakt worden en hersteld. Wonderbaarlijk!

 new code

IX

Op deze dag starten we met terugblikken en vooruitkijken. Vanavond op het strand zullen er nog 2 nieuwe interventies worden behandeld. Nu eerst alles wat er tot nu toe gedaan is in de vingers krijgen. De vrije middag komt voor velen goed uit. Luieren in het hotel, de stad of alvast aan het strand. Ieder gaat zijns weegs.

De groep kan de vrije teugel goed verdragen. In het ‘amfitheater’, de stenen trap naast strandtent Blue Moon, geef ik het laatste ‘college’. Flexibel gaan de tweetallen om met oefenen, eten, en muggen verslaan. Het uitdelen vanNew Code technieken zit erop. Morgen de certificeeropdracht. Niemand vraagt ernaar, iedereen lijkt erop te vertrouwen dat het allemaal in orde komt.

X

Het laatste verrukkelijke ontbijt, straks de laatste voortreffelijke lunch verzorgd door Tim. In de zaal krijgen de deelnemers hun laatste opdracht te horen. Ze gaan bereidwillig aan de slag. Hier en daar komt iemand een faalangstje tegen. Af en toe slaat perfectionisme zijn nagels uit. De vrolijke noot overheerst en de dag mondt uit in een uitgelaten certificatie. Voor iedereen.

Met de hele groep zetten we voor het laatst koers naar Al Remer, onze stam-taverne. Hoe ik het voor elkaar heb weet ik niet, maar alweer zal Teti optreden. We krijgen een arrangement aangeboden voor een vriendenprijs. Niet te geloven. Ze zijn ook blij, daar bij Al Remer met ons. Teti en haar band ook. Ze zingt alsof haar leven ervan afhangt en ook Tim wordt uitgenodigd mee te zingen. Wat een kanjer toch. Wat een stem. De band is ook onder de indruk. Voldaan naar het hotel, als om elf uur de band na een ‘encore’ de instrumenten opruimt.

XI

Naar huis. Dat wil zeggen: de groep gaat naar huis. Ik breng een enkeling naar de bus op Ple Roma en ga vervolgens de minibus van Bernard en de andere acht uitzwaaien.

Zo, goed gevoel. Nu nog een weekje luieren in deze stad van Romantiek en klatergoud.

Comments are closed.